Pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore në maj të vitit 1945, Gjermania u kthye në një gërmadhë gjigante apokaliptike, ku qytetet kryesore ishin shkatërruar deri në 80% nga bombardimet, ekonomia kishte vdekur dhe uria kërcënonte miliona njerëz.
Megjithatë, ndryshe nga krizat moderne ku popullsia ikën me miliona, gjermanët qëndruan, duke qenë se ky “ndalim” erdhi nga një kombinim i izolimit të rreptë ndërkombëtar, urrejtjes globale pas krimeve naziste dhe një lëvizjeje demografike të detyruar që futi mbi 12 milionë njerëz brenda rrënojave. Brenda një dekade, ky izolim dhe puna intensive, veçanërisht e grave, hodhën themelet e asaj që sot njihet si “Mrekullia Ekonomike Gjermane” (Wirtschaftswunder).
Menjëherë pas lufte, Fuqitë Aleate e ndanë Gjermaninë në katër zona pushtimi, pezulluan shtetësinë gjermane dhe bllokuan plotësisht lëshimin e pasaportave, duke e ndaluar emigrimin me ligj. Përtej kësaj bllokade ligjore, gjermanët u përballën me një mur të padukshëm urrejtjeje ndërkombëtare për shkak të tmerreve të Holokaustit, çka bëri që asnjë shtet të mos ishte i gatshëm të pranonte emigrantë nga ky vend. Në nivelin e brendshëm, lëvizshmëria ishte fizikisht dhe ekonomikisht e pamundur sepse monedha e vjetër (Reichsmark) humbi çdo vlerë, tregu i zi lulëzoi dhe cigaret amerikane u kthyen në valutën kryesore me të cilën njerëzit shkëmbenin rroba apo ushqime bazë.
Në vend që njerëzit të iknin, midis viteve 1945 dhe 1950 ndodhi paradoksi i madh i një prej spastrimeve etnike më të mëdha në histori, ku mbi 12 milionë gjermanë etnikë u dëbuan me dhunë nga Polonia, Çekosllovakia dhe Hungaria drejt kufijve të rinj gjermanë. Rreth 8 milionë prej tyre u dyndën në Gjermaninë Perëndimore dhe 4 milionë në atë Lindore, duke e rritur popullsinë e zonave të shkatërruara me rreth 20% dhe duke krijuar një krizë të tmerrshme strehimi, ku familjet u detyruan të jetonin nëpër bodrume, bunkerë dhe baraka.
Mbi të gjitha, Gjermania e vitit 1945 ishte një shoqëri pa burra, pasi rreth 5.5 milionë ushtarë kishin vdekur dhe mbi 11 milionë të tjerë mbaheshin si të burgosur lufte në kampet aleate dhe sovjetike. Barra e mbijetesës dhe e rindërtimit ra tërësisht mbi supet e grave, duke krijuar epokën e “Grave të Rrënojave” (Trümmerfrauen), ku miliona gra të moshave 15 deri në 50 vjeç pastruan me duar të zhveshura, leva dhe vagonë mbi 400 milionë metra kub rrënoja, duke renditur tullë pas tulle për të filluar jetën nga zero.
Kjo periudhë u shoqërua me një “heshtje kolektive” traumatike, ku shoqëria refuzonte të fliste për krimet e regjimit të kaluar apo humbjen, duke e kanalizuar të gjithë energjinë te puna fizike dhe mbijetesa.
Kjo gjendje mjerimi ekstrem zgjati deri në mesin e vitit 1948, kur dy ngjarje gjeopolitike ndryshuan rrjedhën e historisë brenda natës: reforma monetare e 20 qershorit që futi në përdorim Markën Gjermane (Deutsche Mark) duke zhdukur tregun e zi dhe duke mbushur dyqanet me mallra brenda 24 orëve, si dhe Plani Marshall, përmes të cilit SHBA-ja investoi rreth 1.4 miliardë dollarë për modernizimin e industrisë së rëndë gjermane. Në vitet 1950, kur gjermanëve iu lejua më në fund të udhëtonin jashtë vendit, motivimi për të ikur kishte humbur pasi vendi po përjetonte një rritje ekonomike dyshifrore, fabrikat si Volkswagen apo Siemens punonin me kapacitet të plotë dhe papunësia ra aq shumë, saqë Gjermania filloi të merrte miliona punëtorë të huaj (Gastarbeiter) për të ndihmuar në fabrika, duke u shndërruar në motorin ekonomik të Europës./Korrespodenti